การแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าจากดาวฤกษ์

ดาวฤกษ์ส่วนใหญ่ในเอกภพจะสว่างไสวพอที่จะระเบิดดาวเคราะห์น้อยรอบนอกให้กลายเป็นชิ้นส่วนเล็ก ๆ อย่างต่อเนื่องโดยใช้แสงของพวกมันเองตามลำพังการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าจากดาวฤกษ์ในช่วงปลายสาขายักษ์ของพวกเขาเพียงไม่กี่ล้านปีก่อนที่พวกมันจะยุบลงในดาวแคระขาว จะแข็งแรงพอที่จะหมุนดาวเคราะห์น้อยที่อยู่ไกลออกไปด้วยความเร็วสูงจนกว่าพวกมันจะสลายตัว

เป็นผลให้แม้แต่แถบดาวเคราะห์น้อยของเราเองก็จะถูกบดขยี้ได้ง่ายจากดวงอาทิตย์ของเราหลายพันล้านปีนับจากนี้ แต่ดาวเคราะห์น้อยที่อยู่ไกลที่สุดหรือเล็กที่สุดในระบบจะสลายตัวในระยะเวลาอันสั้นหนึ่งล้านปีทิ้งไว้เบื้องหลังเศษซากที่นักวิทยาศาสตร์สามารถค้นหาและวิเคราะห์รอบดาวแคระขาวที่ตายแล้วได้ เศษซากเหล่านี้บางส่วนอาจอยู่ในรูปของดาวเคราะห์น้อยคู่ ซึ่งโคจรรอบกันและกันขณะที่โคจรรอบดวงอาทิตย์